Eekhoorns en oreo’s

Ik werd vroeg wakker door de jetlag en heb daardoor veel gezien vandaag.

Om acht uur ‘s ochtends staat er plots een meisje in de kamer. Ze blijkt een ‘roommate’, maar verhuist vandaag terug naar Connecticut. Als ze weg is, verhuis ik mijn spullen van het stapelbed waar ik heb geslapen, naar haar oude (niet stapel-) bed.

Ontbijten doe ik een paar ‘blocks’ verderop, bij Au Bon Pain. Laat de naam je niet verwarren: er is weinig Frans te vinden hier. Veel cheddar, low fat, eggwhites en enorme ‘small coffees’. Ik vraag me af of ik 4,5 maand zonder echte lekkere kaas kan. Toch valt het ontbijt me niet tegen.

In een elektronica zaak koop ik een internetkabel. Een telefoon kopen blijkt verwarrend; bij een prepaid telefoon betaal je 2 dollar per dag wanneer je hem gebruikt. Ik besluit het te laten voor wat het is. Dan maar geen telefoon, ik ken toch nog niemand.

Het is de perfecte winterdag: koud, maar heerlijk zonnig. De hele middag loop ik door Boston, voornamelijk rond het grote en mooie park (Boston Common en Public Garden). Het waait hard.

Wanneer ik een eekhoorn zie, maakt mijn hart een sprongetje en maak ik vol vertedering een foto. Ontzettend tevreden met dit lucky shot kijk ik op van het fluffige snoetje, om dan te beseffen wat voor ‘n enorme toeristenactie dit was. Een paar meter verder is op het grasveld en in de bomen sprake van een ontzettende eekhoorn plaag.

Mensen hier zijn vriendelijk. Een postbode vraagt me of ik ‘directions’ nodig heb, als ik ergens op een hoek sta te twijfelen tussen links en rechts.
Een paar straten van waar ik gisteren een bruidspaar zag, zie ik nu een rouwstoet: een politiewagen voorop, dan de lijkwagen.

In een echte Amerikaanse shoppingmall, waar ik absoluut de weg niet vind, koop ik pen en papier. Er zit ook een ‘food court’, wat een kleine cultuurshock bij me veroorzaakt. Een grote kantine, veel rumoer, veel verschillende soorten eten. De koffie en saucijzenbrood-hoek van de Hema keer tien. Plots ben ik me bewust van mijn Nederlands-zijn. Nee, ik voel me zelfs een ontzettende Europeaan met mijn kleine cola, nette blazer en binnen handbereik zijnde reisgids.

Het is hier vroeg donker, rond 5 uur al. Maar het doet dan ietwat kerstig aan door alle lichtjes.
Een dr. pepper hier – een diet coke daar. Allemaal ‘small’, wat al meteen een halve liter is.

Ik neem nog een kleine evening-snack (oreo’s). Buiten raast het toeterende verkeer, aan dat lawaai ben ik nog niet gewend. Morgen een oriëntatie-dag. Ben benieuwd.

Public Garden en het Financial District op de achtergrond.