Studeren in BOSTON

Ondanks alle spookverhalen over vrijdag de dertiende ben ik vandaag hartstikke veilig aangekomen in Boston. Hier zal ik dit semester studeren aan Fisher College en The Language Company. Op saskiatlam.waarbenjij.nu houd ik een dagboek bij over mijn tijd hier. Die blogs zal ik ook hier posten.

‘s Ochtends vroeg om half 7 reed ik weg naar Schiphol met mama en Niels. We kwamen ruim op tijd aan, wat erg fijn én nodig was voor deze stresskip. Al dagen stond ik straks van de spanning en zenuwen, waarbij mijn omgeving het soms moest ontgelden. Tja, alles voor de American dream.

Een vlucht van acht uur wachtte mij. Geen prettig vooruitzicht gezien mijn vliegangst die de laatste jaren alleen maar erger leek te worden. Maar wonder boven wonder verliep de vlucht voor mij bijzonder rustig en ontspannen. Een rustgevende pil, twee films en een tijdschrift later landde ik op Boston Logan Airport. De landing – ‘a bumpy ride’ door de harde wind, volgens de piloot – was het spannendste van de vlucht.

Op mijn weg van de slurf van het vliegtuig tot de uitgang van het vliegveld, kom ik langs minstens 8 levensgrote Amerikaanse vlaggen: over waar ik ben, kan geen misverstand ontstaan. Dan een taxi naar Fisher College. Links en rechts van me doemen plaatjes uit mijn New England reisgids op, in 3D versie. Het is warm voor de tijd van het jaar: normaal ligt er nu sneeuw, maar de zon schijnt. Wat me meteen opvalt: veel groen, veel zuilen. We rijden langs het Massachusetts State House waar een bruidspaar op de trappen staat: twee vrouwen, dat kan hier sinds een jaar.

De gebouwen van Fisher College en The Language Company (TLC) aan Beacon Street blijken met elkaar verbonden te zijn. Na drie uur her en der dingen te regelen en veel ‘nice to meet you too’ te zeggen, heb ik alles wat ik nodig heb om het weekend door te komen. Wanneer een meneer van de ICT ook internet voor me geregeld krijgt, ben ik al helemaal blij.
Mijn naam zal nog wel enige moeilijkheden gaan geven. Aangezien ‘ ‘t ‘ hier niet in de computer kan, heet ik kortweg LEM. En mijn voornaam blijkt ook lastig uit te spreken; ‘soskja?’.

Nu zit ik op mijn kamer, tegenover TLC en Fisher. Een hoog huis met koloniale gevel en elegante trappen naar de voordeur. Ik zit op de vierde verdieping (zonder lift) op een kamer die ik met nog drie studentes deel: zij zullen zondag of maandag terug komen van hun vakantie.

Nu jullie weten hoe mijn reis is geweest ga ik lekker douchen en fijn slapen. Mijn telefoon doet het hier niet, daar ga ik morgen achteraan. Voor nu ben ik moe, mijn hoofd zit vol. Morgen ga ik de stad verkennen.