Aan de dollars kan ik maar niet wennen. Daardoor klauter ik bij elke aankoop als een aap door mijn muntgeld. Elk muntje minutieus inspecterend op een inscriptie die de waarde verklapt. Terwijl ik ondertussen ‘I’m so sorry… I’m sorry’ mompel.

Zo ben ik op wel meer vlakken een gekke Europeaan. Ik heb mezelf al eens buiten de deur gesloten. Een oudere man van de Campus Politie moest daardoor de acht trappen naar mijn kamer beklimmen. Terwijl ik ondertussen weer ‘I’m so sorry’ mompelde.

Verder ben ik de code van mijn postvak vergeten, heb ik een huiswerkopdracht vergeten op te slaan op de computer en kon ik gister niet op het Engelse woord voor ‘washandje’ komen.
Voor de rest loopt alles redelijk soepel. Mijn roommates Natalie en Heather zijn hele vrolijke en gezellige meiden. Ze zijn heerlijk Amerikaans en maken me aan het lachen. Mijn ‘hoek’, waar mijn bed en bureau staan, wordt steeds gezelliger en voelt steeds meer ‘eigen’.
Van de week was er een ‘building meeting’ waar alle regels van het campusleven nog eens werden opgesomd: geen alcohol, ook geen lege blikken voor de sier. Bezoek moet zich inschrijven bij de Campus politie. Elk gebouw heeft een ‘director’, een student verantwoordelijk voor dat gebouw. En er wordt daadwerkelijk gecontroleerd. Veel regels dus. Soms heb ik de indruk dat de mensen hier zichzelf iets te serieus nemen.

Ook worden er veel activiteiten georganiseerd door school. Donderdag was er een rolschaatsdisco, heel erg Amerikaans en jaren 60. Ik bakte er uiteraard niks van.

Ondertussen heb ik ook mijn Engelse test gehad. Mijn score was 98/100. Wat erg hoog is. Grammatica ga ik op level 9 volgen, lezen & schrijven doe ik in de ‘advanced’ klas.
Tot nu toe vallen de lessen mee qua moeilijkheidsgraad. Mijn PR-vak is erg interessant.

Op dit moment heb ik me leuk aangekleed en opgemaakt. It’s friday night! En we gaan uit met de hele internationale studentengroep.
Bye!

Om acht uur ‘s ochtends staat er plots een meisje in de kamer. Ze blijkt een ‘roommate’, maar verhuist vandaag terug naar Connecticut. Als ze weg is, verhuis ik mijn spullen van het stapelbed waar ik heb geslapen, naar haar oude (niet stapel-) bed.

Ontbijten doe ik een paar ‘blocks’ verderop, bij Au Bon Pain. Laat de naam je niet verwarren: er is weinig Frans te vinden hier. Veel cheddar, low fat, eggwhites en enorme ‘small coffees’. Ik vraag me af of ik 4,5 maand zonder echte lekkere kaas kan. Toch valt het ontbijt me niet tegen.

In een elektronica zaak koop ik een internetkabel. Een telefoon kopen blijkt verwarrend; bij een prepaid telefoon betaal je 2 dollar per dag wanneer je hem gebruikt. Ik besluit het te laten voor wat het is. Dan maar geen telefoon, ik ken toch nog niemand.

Het is de perfecte winterdag: koud, maar heerlijk zonnig. De hele middag loop ik door Boston, voornamelijk rond het grote en mooie park (Boston Common en Public Garden). Het waait hard.

Wanneer ik een eekhoorn zie, maakt mijn hart een sprongetje en maak ik vol vertedering een foto. Ontzettend tevreden met dit lucky shot kijk ik op van het fluffige snoetje, om dan te beseffen wat voor ‘n enorme toeristenactie dit was. Een paar meter verder is op het grasveld en in de bomen sprake van een ontzettende eekhoorn plaag.

Mensen hier zijn vriendelijk. Een postbode vraagt me of ik ‘directions’ nodig heb, als ik ergens op een hoek sta te twijfelen tussen links en rechts.
Een paar straten van waar ik gisteren een bruidspaar zag, zie ik nu een rouwstoet: een politiewagen voorop, dan de lijkwagen.

In een echte Amerikaanse shoppingmall, waar ik absoluut de weg niet vind, koop ik pen en papier. Er zit ook een ‘food court’, wat een kleine cultuurshock bij me veroorzaakt. Een grote kantine, veel rumoer, veel verschillende soorten eten. De koffie en saucijzenbrood-hoek van de Hema keer tien. Plots ben ik me bewust van mijn Nederlands-zijn. Nee, ik voel me zelfs een ontzettende Europeaan met mijn kleine cola, nette blazer en binnen handbereik zijnde reisgids.

Het is hier vroeg donker, rond 5 uur al. Maar het doet dan ietwat kerstig aan door alle lichtjes.
Een dr. pepper hier – een diet coke daar. Allemaal ‘small’, wat al meteen een halve liter is.

Ik neem nog een kleine evening-snack (oreo’s). Buiten raast het toeterende verkeer, aan dat lawaai ben ik nog niet gewend. Morgen een oriëntatie-dag. Ben benieuwd.

Public Garden en het Financial District op de achtergrond.

‘s Ochtends vroeg om half 7 reed ik weg naar Schiphol met mama en Niels. We kwamen ruim op tijd aan, wat erg fijn én nodig was voor deze stresskip. Al dagen stond ik straks van de spanning en zenuwen, waarbij mijn omgeving het soms moest ontgelden. Tja, alles voor de American dream.

Een vlucht van acht uur wachtte mij. Geen prettig vooruitzicht gezien mijn vliegangst die de laatste jaren alleen maar erger leek te worden. Maar wonder boven wonder verliep de vlucht voor mij bijzonder rustig en ontspannen. Een rustgevende pil, twee films en een tijdschrift later landde ik op Boston Logan Airport. De landing – ‘a bumpy ride’ door de harde wind, volgens de piloot – was het spannendste van de vlucht.

Op mijn weg van de slurf van het vliegtuig tot de uitgang van het vliegveld, kom ik langs minstens 8 levensgrote Amerikaanse vlaggen: over waar ik ben, kan geen misverstand ontstaan. Dan een taxi naar Fisher College. Links en rechts van me doemen plaatjes uit mijn New England reisgids op, in 3D versie. Het is warm voor de tijd van het jaar: normaal ligt er nu sneeuw, maar de zon schijnt. Wat me meteen opvalt: veel groen, veel zuilen. We rijden langs het Massachusetts State House waar een bruidspaar op de trappen staat: twee vrouwen, dat kan hier sinds een jaar.

De gebouwen van Fisher College en The Language Company (TLC) aan Beacon Street blijken met elkaar verbonden te zijn. Na drie uur her en der dingen te regelen en veel ‘nice to meet you too’ te zeggen, heb ik alles wat ik nodig heb om het weekend door te komen. Wanneer een meneer van de ICT ook internet voor me geregeld krijgt, ben ik al helemaal blij.
Mijn naam zal nog wel enige moeilijkheden gaan geven. Aangezien ‘ ‘t ‘ hier niet in de computer kan, heet ik kortweg LEM. En mijn voornaam blijkt ook lastig uit te spreken; ‘soskja?’.

Nu zit ik op mijn kamer, tegenover TLC en Fisher. Een hoog huis met koloniale gevel en elegante trappen naar de voordeur. Ik zit op de vierde verdieping (zonder lift) op een kamer die ik met nog drie studentes deel: zij zullen zondag of maandag terug komen van hun vakantie.

Nu jullie weten hoe mijn reis is geweest ga ik lekker douchen en fijn slapen. Mijn telefoon doet het hier niet, daar ga ik morgen achteraan. Voor nu ben ik moe, mijn hoofd zit vol. Morgen ga ik de stad verkennen.

Op het dakterras van mijn favoriete studentenhuis wil de barbecue maar niet branden. 

Deze blog heb ik geschreven voor tilburgisthuis.nl.

1. Wakker worden – 2. Beseffen dat je leeft – 3. Schade beperken – 4. Orde op zaken stellen – 5. Afronden

Alle clichés van studenten op een rij: we zijn lui en studeren te weinig maar we stappen en drinken veel te veel. Dit heeft een merkwaardig verschijnsel tot gevolg: the day after.
Want na een nacht van drinken en stappen en weer naar huis rollen, volgt de typische uitbrakdag die meestal volgens 5 dodelijke fases verloopt.

1. Wakker worden
Doorgaans wordt je wakker om een uur of 9, je moet heel erg nodig naar de wc.
Mijn tip: negeer dit. Meestal val je na een paar minuten weer in een heerlijke diepe slaap. Om een uur of één `s middags open je je ogen en wordt je verblind door het zonlicht dat door de ramen naar binnen valt.

2. Beseffen dat je leeft
Je laat je uit bed vallen, en op je knieën kruip je naar de dichtstbijzijnde waterpoel (ofwel: wasbak), in een vergeefse poging de dode vogel in je mond weg te spoelen. Als je eenmaal beseft dat je echt wakker bent, en je je vermoeide hoofd naar de bank verplaatst, breekt er een belangrijk moment aan:

3. Schade beperken
Water, paracetamol, bouillon en vitaminepillen zijn in deze fase onmisbaar. Wissel deze 4 componenten af, terwijl je ondertussen een dvd uitzoekt om te gaan kijken. Meestal is dit ook het moment waarop sommige huisgenoten komen kijken hoe het met je gaat, aangezien ze je `s nachts van de trap af hoorde vallen.

4. Orde op zaken stellen
Je film is afgelopen en inmiddels is het buiten weer donker. Het wordt nu dus tijd om iets nuttigs te gaan doen. Ga nou eindelijk eens douchen! Ruim je kamer op, zet een raampje open en begin na te denken over je avondeten. Het kan verstandig zijn enige smsjes te versturen om een reconstructie van de vorige nacht maken.

5. Afronden
Als het goed is, is je kater nu echt verdwenen. Anders heb je het gisteren echt veel te bont gemaakt. Eten bestellen blijft toch het beste einde van zo’n brakke dag, maar een pizza in de oven gooien is natuurlijk altijd goed. Probeer voor twaalf uur naar bed te gaan, ook al is je biologische klok inmiddels gewend om pas om 5 uur het licht uit te doen.
Slaap lekker!

*geniet maar drink met mate, hahaha.

Deze blog heb ik geschreven voor tilburgisthuis.nl

Anekdote geschreven voor een college.

Een klein (foto)verslag over het studentenprotest op het malieveld, en het ingrijpen van de ME bij het Binnenhof

Vandaag was ik in Den Haag om te demonstreren tegen de bezuinigingen in het onderwijs die het kabinet wil invoeren. Het begon met een massaal protest op het Malieveld waarbij ongeveer 15.000 studenten aanwezig waren. Het was druk, gezellig en erg lawaaierig. Gewapend met protestborden, feesthoedjes (staatssecretaris Halbe Zijlstra was immers jarig) en toeters hebben we geschreeuwd, gefloten en gezongen. Johannes Visser gaf op het podium een fantastische speech.

Na afloop liep ik met een paar studiegenoten Den Haag in om een biertje te drinken (het is natuurlijk niet voor niks een studentenprotest). We liepen langs het Binnenhof , en daar stond weer een groep demonstranten. De ME stond op scherp: mensen klommen op balkons en in lantaarnpalen terwijl er geschreeuwd werd: ‘Nee, wij gaan, de crisis niet betalen’. Maar ook kortere leuzen als ‘Oprutte’ en ‘Kutkabinet’ deden het goed.
Dit liep (hoe kan het ook anders) uit de hand: er ging een rookbom af. We werden omsingelt door ME-agenten, terwijl er ME-agenten te paard de groep uiteen dreef. Vanuit de ME-busjes werd omgeroepen dat we weg moesten gaan omdat ze anders geweld gingen gebruiken en één ME-er zei nog tegen me: ‘ga naar huis, dat is verstandiger’. Dat weet ik natuurlijk, maar doordat de chaos groot was, kon je eigenlijk niet anders dan aansluiten bij de groep: er was namelijk maar één uitweg, de rest werd geblokkeerd door de ME. Zo werd de hele groep (met geweld) het plein afgeveegd, een smalle straat in. Bij nader inzien was die straat misschien helemaal niet zo smal, maar als je op elkaar gepropt door zo’n straat door wordt geduwd, voelt dat wel zo. In die straat werd de sfeer nog grimmiger, er werd nog steeds geschreeuwd, mensen gooiden met blikjes en er werden klappen uitgedeeld. Toen de groep ineens begon te rennen, werd het een grote chaos. Ik dacht alleen maar ‘niet vallen, niet vallen’, want als je valt… tja, dan ben je het haasje.

Uiteindelijk zijn we heelhuids aangekomen bij het station, waar de ME zich terugtrok in hun busjes, die uiteindelijk vertrokken. De verdreven menigte loste op in het station. Wij zijn daarna nog Den Haag ingegaan, alleen het Binnenhof werd toen nog beveiligd, en we zijn wat gaan eten. Onder het genot van een biertje hebben we later de terugreis naar Tilburg gemaakt.

Hieronder een kleine verzameling foto’s die ik heb weten te maken (op de foto klikken, en je krijgt de vergroting te zien).

Het protest op het Malieveld

We staan naast het Mauritshuis, terwijl de ME overal staat

De rookbom

De ME stormt de menigte in

De ME drijft ons het plein af

Heelhuids het straatje uitgeveegd

ME op je hielen: doorlopen, doorlopen

Veilig aangekomen op het station

Toch zat ik vorige week vol goede moed in de skilift in Kirchberg. Het eerste obstakel had ik toen al genomen: lopen op skischoenen. Ze kunnen tegenwoordig kaarsen maken die niet druipen en steunkousen die zichzelf aantrekken. Maar kunnen ze nou geen betere skischoen bedenken dan die vierkante klompen waarop je gegarandeerd valt? Nee dus.

Boven aan de piste keek ik vertwijfeld naar beneden: Jezus wat is dat stijl! Maar ja, naar beneden moet je toch. ‘Pizzapunt’ blijkt hierbij het codewoord te zijn, dus met mijn benen in de meest onnatuurlijke houding  laat ik mijn ski’s de helling betreden. Dat ging goed… voor ongeveer één seconde. Wat er daarna gebeurde is mij nog steeds  onduidelijk, maar uiteindelijk gleed ik op mijn kont, met mijn ski’s en gezicht naar de hemel gericht naar beneden. Dit duurde in mijn hoofd ongeveer anderhalf uur. Ik kon er om lachen, maar ik was niet de enige. Tijdens mijn cirque du ski act hoor ik mijn moeder zo hard lachen dat ze het waarschijnlijk drie bergen verderop nog kunnen horen. En eerlijk gezegd kan ik dat haar niet kwalijk nemen.

Veertig mislukte skipogingen later, besluit ik voor mijn eigen veiligheid naar beneden te lopen. Het resultaat: een trieste afgang tijdens een barre tocht. Dag 1 was dus niet zo’n succes.

Op dag 2 krijg ik (thank god) skiles. Alles wat ze zeggen over skileraren is waar: ze zijn blond, te bruin en voornamelijk geïnteresseerd in je liefdesleven. Één van de eerste vragen die ik kreeg was: “Do you have a boyfriend?”… hoe subtiel. Overigens voel ik me een beetje dom, als ik vanaf het heuveltje naar beneden ga, terwijl ik word ingehaald door een groep kleuters.
Op dag 3 is het zo ver, ik hoef niet meer op het oefenweitje maar mag de berg op. Met slechts 3 keer vallen kom ik heelhuids beneden aan, ik mag dus niet klagen. De dagen erna gaan redelijk tot goed. Ik ski zowaar hele stukken zonder te vallen. Maar man, ik sta in zo’n verkrampte houding dat ik op sommige momenten serieus geloof dat mijn spieren aan het verzuren zijn. Gelukkig zijn er genoeg schnitzels en bratwursten om dat leed in de vorm van krachtvoer te verzachten.

Het is duidelijk: professioneel skiër zal ik nooit worden, maar professioneel après-skiër daarentegen blijkt een serieuze mogelijkheid te zijn. Waarschijnlijk is het een combinatie van de fysieke inspanning en de berglucht, maar een biertje heeft nog nooit beter gesmaakt en na 3 drankjes ziet de wereld der wintersport er al een stuk beter uit. Nu maar hopen dat ik de komende week kan lopen zonder spierpijn en kan praten zonder verstopte neus.

Deze blog heb ik geschreven voor tilburgisthuis.nl.

Het lijkt ons daarom een goede idee om ook een forse afvaardiging van de FHJ te sturen. Het plan is om te verzamelen om 11:15 voor station Tilburg. We pakken dan om 11:25 de trein en staan dan rond 12:50 op het Malieveld in Den Haag. Het verjaardagspartijtje zal duren tot 17:00 en je wordt niet thuisgebracht. Aangezien wij journalistiekstudenten zijn, kunnen spandoeken en borden met goede (of slechte..) oneliners niet ontbreken. Zou je dit samen met ons willen maken, stuur dan een mailtje naar saskiatlam@live.nl

Verder is het natuurlijk een nieuwswaardige gebeurtenis, dus moet je nog een nieuwsbericht schrijven, een radioreportage of een tv-item maken, grijp dan nu je kans en ga mee!

Kortom neem je goede zin mee en dan gaan we met allen op het Malieveld laten zien dat het kabinet niet moet bezuinigen op de toekomst van Nederland.

Gegroet,

Actiecomité De Dorstige Ezel

PS: vergeet je OV-chipkaart niet!